Een ingezonden brief naar Het Parool met de kop “Stop de terreur van hersenloze amateurwielrenners“; veroorzaakt nogal wat ophef op social media en verschillende fora. Een journalist van Het Parool zelf besloot ook te reageren.

Als er één ding mijn opvalt in de reacties; is het wel het feit dat velen in deze twist de kant van de amateur wielrenners kiest. Dat was tot nog kort geleden een totaal ander verhaal. Het lijkt er dus op dat wielrenners zich over het algemeen beter zijn gaan gedragen. Al zal het gebrek aan grote groepen wielrenners door de corona maatregelen; ook wel groot frustratie punt van andere weggebruikers weggenomen zijn.

Nu de rest!

Nu “wij” wielrenners ons leven hebben gebeterd hebben; is het nu tijd voor al die anderen die het fietspad ook mogen gebruiken. Want ik heb het al meer geroepen, het gedrag van die anderen is minstens zo gevaarlijk als asociaal te noemen. Laat ik aan de hand van een aantal quotes uit de bovengenoemde brief proberen uit te leggen wat ik bedoel.

Alle ouders die hun kinderen leren fietsen kunnen meepraten over de gevaarlijke situaties die ontstaan tussen slingerende kinderen en aanstormende, nietsontziende maniakken

Volgens mij is dit niet de schuld van de wielrenners, maar van ouders die een totaal ongeschikte weg hebben uitgekozen om hun kroost te leren fietsen. De schrijfster heeft het namelijk over deze dijk waar een onverwachte zwabber van een fiets lerend kind, of ieder andere weg gebruiker een flinke klap kan veroorzaken. Nu kun je stellen dat een wielrenner met zijn snelheid daar niets heeft te zoeken, maar ook dat is onzin. Zolang de wielrenner voorzichtig inhaalt en snelheid verminderd waar nodig is er totaal niets aan de hand.

Maar waarom moet ik, als wandelaar of als fietser, met mijn blote benen in de berm tussen de brand­netels gaan staan bij het horen van dat irritante ‘ping!’? Waarom moet iedereen wijken? Ik maak wel eens een stopgebaar als ik een of twee maniakaal fietsende figuren zie naderen: piepende remmen, woedende blikken, geschreeuw.

“Jij moet gewoon aan de kant voor mij!”

“O ja? Waarom dan wel? Wie brengt hier wie in gevaar?”

De schrijfster laat hier het precies het asociale gedrag zien waarvan ik echt nijdig kan worden. Stel je voor je bent lekker aan het fietsen en ineens doemt er een groepje wandelaars op. Heerlijk met zijn vieren naast elkaar het gehele pad bezettend. Nader je ze van achteren en gebruik je netjes fiets bel. In de hoop dat ze even twee aan twee gaan lopen of op een andere manier je de ruimte geven. Maar nee, net zoals de schrijfster maakt zo’n groep totaal geen ruimte. Als je ze van voren nadert gebeurt er precies hetzelfde alleen zou de bel hier niet nodig hoeven te zijn.

Als er ook echt mensen zijn die zoals deze vrouw die de wielrenners gaat dwingen tot stoppen; snap ik ineens een hoop Dumpert filmpjes waar een totaal verbolgen persoon net een tik gekregen heeft van een wielrenner. Ik keur geweld niet goed, maar het laat wel zien dat een verhaal altijd twee kanten heeft.

Ook nog even over die fietsbel, die heb ik aangeschaft, omdat ik en vele anderen roepen zo aso vonden. Maar schijnbaar is het gebruik daarvoor ook aso en irritant. De volgende keer dat ik iemand wil paseren zal ik netjes stoppen en op mijn knielen vragen of ik er langs mag.

Het is overigens niet alleen buiten, maar ook in de stad dat er ‘ping!’ wordt gedaan. Dan wurmt zich weer een of andere gehelmde fietser tussen mij en de stoep, of tussen mij en het naast mij fietsende kind, of zoiets.

Volgens mij haalt de schrijfster hier een probleem aan dat we allemaal hebben. Het is te druk in onze binnensteden en op onze fietspaden. Echter heb ik nog nooit een wielrenner zich tussen ouder en kind zien wurmen. Ik vermoed hier dat het weer aan de houding van de schrijfster ligt: “IK RIJD HIER EN JIJ MOET ER LANGS DUS JIJ HEBT PECH!!”. Dat ze gewoon netjes rechts kan houden en even achter haar kind kan gaan fietsen komt niet bij haar op.

Kijk ook even naar jezelf.

Ik ben blij dat de houding richting Wielrenners iets relaxter is geworden. Maar voor die grote groep die een hekel heeft aan ons amateur wielrenners, kijk ook even naar jezelf. We gebruiken fietspaden samen; dat betekent dat we elkaar de ruimte moeten geven en dat geld dus echt niet alleen voor de wielrenners.

En ja er zitten rotte appels tussen ons. Maar eerlijk gezegd heb ik nooit last van mede wielrenners, maar wel van de voorbeelden uit deze blog.

Categorieën: HobbiesMaatschapij

Laat een reactie achter!