De laatste tijd heb ik veel aan mijn andere hobby’s besteed en niet zoveel geschreven. Dat ik deze hobby’s zelfs op mindere of slechtere dagen kan uitvoeren is een kwestie van acceptatie. Ik kan namelijk op zulke dagen in bed blijven en wachten totdat het beter gaat..

Dat kan voor sommige werken, maar voor mij niet. Voor mij werkt op zulke dagen precies te doen waar mijn brein eigenlijk geen zin heeft. Je zou kunnen zeggen dat ik dan tegen dat gevoel ga vechten door iets anders te doen. Niks is minder waar, ik ga juist met dat gevoel dingen doen die ik leuk vind. Het gevoel blijft maar ik accepteer het.

Op deze manier begint het gevoel ook niet meer aandacht te vragen. Het lijkt wel tevreden te zijn met die aandacht, en hoeft niet te schreeuwen voor aandacht. Want zodra het gaat schreeuwen om aandacht zal mijn lichaam reageren met paniek aanvallen of erger.

Ik ga ook vaak even het gesprek aan met die gevoelens, wil het me ergens voor waarschuwen? Wil het me helpen om zaken te verwerken? Of is het gevoel even uit sync met wat ik eigenlijk zou moeten voelen.

Dit alles maakt het voor mij steeds duidelijk dat acceptatie de sleutel tot succes is. Maar accepteren moet je echt leren, ook als je geen psychische klachten hebt, er komt een moment dat je een verlies, ziekte of ander onheil moet accepteren. Wegduwen blijft niet altijd een optie..

En wees eens eerlijk, ben jij tevreden met alles in je leven? Zijn er geen zaken die je graag anders gewild had aan bijv je lichaam? Zou het leven niet iets leuker worden als je dat ook accepteert en verder gaat. Dus ja, acceptatie is een sleutel tot succes en niet alleen als je ziek bent maar ook voor het dagelijks leven.


Laat een reactie achter!